Helmut is al weer helemaal hersteld van zijn onverwachts lange wandeltocht. Vandaag is Jitske de moedergans.
Het gaat lekker denk ik! Jitske is nog geen vijf minuten onderweg of we hebben al een afslag gemist. Gelukkig is Rudy wel scherp en lopen we niet echt verkeerd. "Stom!" geeft Jitske aan. "Toen ik gisteren op de kaart keek dacht ik nog op die kruising moet ik letten. En tijdens het lopen sjok ik er zo voorbij." Helmut grapt dat Heidi de minpunten even moet aantekenen voor de groep, behalve dan voor Rudy. Iedereen protesteert en we schikken in de minne. Iedereen een half puntje eraf en Rudy een half puntje erbij.
We lopen het kleine rotspaadje uit en komen dan op een soort van vals plat. Helmut wil hier even een kleine pauze. Hij moet wat drinken en een klein beetje eten. Het uitzicht van het lokale topje is geweldig. En als ik me omdraai zie ik een landschap waar een Hobbit-dorp niet zou misstaan. Rudy heeft droge worst uitgedeelt, man wat smaakt dat goed. Het is net alsof deze omgeving naast je zintuigen ook de smaakpapillen helemaal op scherp zet.
Even verderop blijkt al dat groen een sompige moddermassa te bedekken. We proberen met zijn allen een route te vinden waardoor we zo droog mogelijk over dit mislukte grasveld kunnen komen.
Niet heel veel later laat Helmut ons stoppen. Het nep veld hebben we achter ons gelaten en we moeten nu wat meer naar links om bij de grote wand uit te komen. Verder geeft hij aan dat we ons zometeen op steiler terein gaan begeven en dat we geconcentreerd moeten blijven lopen. Hier mogen we ons niet verstappen of uitglijden. Zuiver lopen benadrukt hij nogmaals.
Ik ben in mijn element. We zijn in de rotsen. Het gaat steil omhoog, we moeten handen en voeten gebruiken, dus we maken snel goede voortgang in mijn optiek. Rudy vind het vooral zwaar. Hij heeft liever een wat gematigder aanloop. Heidi vind het vooral spannend. Martijn probeert alles op balans en vooral zonder handen te doen. "Zullen we hier een grotere pauze houden?" vraagt Jitske als we op een plek komen waar we allemaal kunnen zitten. "Nee" geeft Helmut aan met een oostenrijks accent, we moeten nog een klein stukje doorlopen, dan zijn we bij het punt waar we toch aan touw moeten. Dat is een goed moment om een wat grotere pauze te houden.
Helmut gaat dit stuk voorop om te laten zien waar en hoe we moeten lopen. Ik loop achter Rudy en maan hem om de berg heel te houden. We zijn aan het traverseren en de wand is zo steil dat bij elk moment dat Rudy afzet een kleine steenlawine onder zijn voeten verdwijnd. Uiteindelijk laten we het spannende klauterwerk achter ons en komen we op de rust aan. De top waar we naar toe moeten is al in zicht. Alleen nog een klein stukje echt klimmen en dan nog even de graat oversteken. Eerst even pauzeren.
Na de pauze wil Helmut hebben dat we in twee touwgroepen naar de top gaan. En aangezien Martijn en ik de klimmers van de groep zijn zullen wij het voorklimwerk op de moeilijke passages moeten doen. Martijn staat het dichtst bij Timo en Heidi dus vind hij dat zij wel in zijn touwgroepje mogen. Ik geef Jitske de dubbele acht die ik in het midden van het touw heb gelegd. Rudy en ik binden ons beiden in aan de uiteinden van het touw. Terwijl Helmut de rest van de groep het klim-protocol uitlegd (Stand, Touw in, Touw uit, Nakomen, Ik kom), laat hij Martijn en mij naar een geschikte standplaats zoeken.
Terwijl de manieren van verankeren en krachtverdelingen door Helmut uitgelegd worden, zijn Martijn en ik afzonderlijk bezig met een standplaats waar de middelste aan het touw zich aan kan verankeren als wij zo gaan voorklimmen. Als we allebei wat gevonden hebben neemt Helmut onze bouw- en (mag ik het zeggen) kunstwerken door met de rest van de groep. De standplaatsen zijn goedgekeurd en Martijn en ik mogen klimmen. (Yeeha, ik dacht al we komen er nooit meer aan toe.) Maar, drukt Helmut ons op het hart, het is een oefening. Dus graag flink wat tussenzekeringen leggen zodat we daar met zijn allen van kunnen leren.
Als ik mijn eerste tussenzekering heb gelegd bedenk ik me nog dat het goed is geweest dat Helmut dat benadrukt heeft. Waarschijnlijk zouden Martijn en ik zonder tussenzekeringen naar boven zijn geklommen. Ik kijk naar Martijn en ook hem erg ontspannen zekeringen aanleggen. Zijn lichaamstaal is voor mij duidelijk. Hij zou hier ook gewoon doorgelopen zijn.
"Marco! Je hebt nog 5 meter touw en je moet wat meer naar rechts van Helmut", roept Jitske me na. Ik draai me om en wijs naar alle goede standplaatsen die ik links van me zie. "Die zijn voor Martijn", bevestigd Helmut. De ellende is dat ik op mijn stukje berg niks goeds kan vinden waar ik Jitske veilig op na kan laten komen. Uiteindelijk heb ik 4 schlinges om twee verschillende rotsblokken gewerkt. En je moet als zekeraar dan maar niet te hoog staan. Dan blijft alles netjes op zijn plek ga ik dan maar van uit.
"Jitske stand!" roep ik. Intussen heeft Martijn ook een standplaats gebouwd en ik hoor niet goed of de commando's van Jitske of van Heidi afkomen. Dat moet anders denk ik. Als Jitske wat later op de standplaats aankomt leg ik haar uit dat we voor elk commando even moeten aangeven voor wie het commando bedoelt is. Zeker als je met meerdere touwgroepen bij elkaar in de buurt bent en zoals ik de standplaats heb gebouwd: "Uit het zicht en in de wind".
Het lukt Jitske niet om de mastworp goed te leggen voor een zelfzekering. Als ze me vraagt om hulp probeer ik wat, maar ik sta er "op de kop" naar te kijken en dus lukt het mij ook niet. Als ik naast haar ga staan heb ik de knoop in 2 keer eindelijk gelegd. Stom toen ik net zelf op de standplaats stond legde ik de knoop in een keer zonder na te denken. Nu Jitske heeft laten zien dat je ook rolletjes van het touw kan maken, wil ik dat blijkbaar onwillekeurig ook. Afijn Rudi kan nakomen en wat later legt hij de mastworp wel in een keer goed. Alleen vergeet hij zijn schroefkarabiner dicht te draaien. Minpunten voor Rudi grap ik. Helmut komt even kijken, "Alles veilig Marco?" Ik vind van wel, Helmut glimlacht en knikt. Ik moet even geduld hebben totdat de volgende standplaats vrij is, pas dan mag ik er achteraan. Ik klim nog twee touwlengtes voor en dan mag Rudy of Jitske voorklimmen, geeft hij verder nog aan.
De touwlengtes zijn erg kort. 20 meter in dit terein. schiet niet echt op merk ik. Betekend wel dat Jiske al snel kan voorklimmen. Ik wissel van plek met Jitske. Ik smokkel hier en daar wat op mijn eigen standplaats zodat Jitske wat beter uitkomt op de hare. Als ik mag nakomen ren ik over de graat. "Niet zo snel!", roept Jitske, "Zo snel kan ik niet zekeren" Het touwverloop in deze passage is nogal slecht.
Eigenlijk is dat mijn schuld, want ik had Jitske gezegd dat ze door mocht lopen als ze zich vertouwd voelde. Ik besluit een tussenzekering te gaan leggen om het touwverloop te verbeteren. Ik heb echter geen schlinges bij me. Shit ja die heeft de voorklimmer natuurlijk allemaal. En dat is Jitske nu en niet ik. Ik gebruik het prusiktouwtje wat vanochtend tot riem gepromoveerd is. In de heupgordel zal de broek me wel niet afzakken.
Op de standplaats moeten Jistke en ik weer van plaats wisselen van Helmut. Rudy moet voorop en ik moet als laatste. Even later wordt duidelijk waarom. We moeten een stuk afklimmen en het is nogal een lastige passage. "De beste klimmers in een touwgroep gaan altijd als eerste de berg op en als laatste de berg af", verteld Helmut, "Op die manier is dat het veiligst".
Eenmaal afgedaald staan we in een kleine zadel in de sneeuw. Hier is tijd voor een kleine pauze voordat we doorgaan naar de echte top van de Pfannknecht. Martijn is al bezig om een klettersteig-set te maken van een lange schlinge en twee karabiners. Ik controleer even bij Martijn hoe Helmut het een en ander geknoopt wil hebben, maak dan snel mijn eigen set in orde en help Jitske en Rudy met hun tuig.
Niet veel later hebben we onze rugzakken achter gelaten en ga ik voorop en Timo komt achter me aan. Helmut heeft me vooruit gestuurd om Timo en Heidi te laten zien hoe klettersteigen werkt. Timo volgt snel en heeft ook al snel door hoe het een en ander werkt. Helmut helpt Heidi, Jitske en Rudi volgen dan en Martijn komt als laatste. Timo merkt op het het klimmen eigenlijk niet zo moeilijk is. Zeker niet moeilijker dan wat we al gedaan hebben vandaag. Dus waarom zouden we ons dan elke keer aan die grote staalkabel vast maken?
Ik kan Timo geen ongelijk geven. Per slot van rekening loopt Helmut hier ook ongezekerd rond. Ja omhoog gaat wel, maar naar beneden is het zometeen wel vervelend klimmen roep ik bedenkelijk voor me uit. Timo kijkt bedenkelijk, naar beneden klimmen is natuurlijk wel een flink stuk lastiger.
Niet veel later staan we op de top. Helmut duwt me het Gipfelbüch in handen. Martijn vraagt of hij ongezekerd wat verderop mag staan. Vrij en helemaal op zijn gemak loopt hij over de graat en neemt van een afstandje wat foto's van ons en van de omgeving.
Het is stil aan de overkant...
Als Martijn wat later terug is, moeten we weer naar beneden. Er staan nog oefeningen op het programma voor vandaag. Iedereen moet zelfstandig naar beneden langs de klettersteig-passage. Martijn en ik gaan als laatste. Martijn heeft gevraagd of Helmut er een probleem mee heeft als wij de passage ongezekerd afklimmen. "Natuurlijk is dat geen probleem jongens, als jullie maar na blijven denken", geeft hij aan.
Beneden op de sneeuwzadel kunnen we de gordel uit doen en gaan we beginnen aan de laatste oefening van vandaag. Het remmen in de sneeuw. Helmut geeft aan dat we de handschoenen aan moeten doen en daarna vooral veel plezier moeten hebben. De meeste mensen vinden het volgende onderdele eng, maar dat zou noet moeten. Als de snelheid onder controle blijft dan mag het best een beetje leuk zijn.
We staan met zijn allen op een rij als Helmut de helling afloopt en zo ineens begint hij te glijden. Hij laat zich sneller en sneller glijden, draait zich dan op zijn buik en drukt zich met zijn handen uit zoals hij zonet heeft uitgelegd. "Zien jullie? Geen probleem, nu jullie!", zegt hij terwijl hij de sneeuw van zijn handen afklopt. Niemand springt direct het diepe in. Helmut lacht een beetje en terwijl hij om zich heen wijst geeft hij aan dat gezien de ligging van de rotsen om ons heen, staat Marco op de meest gunstige plek voor de oefening.
Ik begin te lopen en na een paar passen leun ik achterover en begin te glijden. Dankzij de steile helling heb ik al vrij snel veel vaart. Ik draai me om en druk me uit met mijn benen gespreid zoals ik Helmut heb zien doen. "Sehr Gut! Nächste". Timo volgt in mijn spoor terwijl ik naar rechts omhoog traverseer om de oefening nog een keer te doen.
Heidi gooit de rem er op.
Heidi, Helmut en Martijn over de puntenverdeling tot dusver
Als iedereen de oefening een paar keer gedaan heeft, vraagt Helmut ons om naar beneden te skieën op onze schoenen. Ook dit is leuk om te doen. Niet te geloven, gisteren zag ik Helmut dit voor het eerst doen en nu ben ik zelf al door de sneeuw aan het skieën.
Na de sneeuwpret lopen we met zijn allen naar de hut. Ook vandaag gaan we de middagsoep niet meer redden tegen mijn verwachting in. Ik had verwacht dat vandaag niet zo'n lange dag zou worden. Maar ook nu weer zijn we niet voor vijfen in de hut. Tijdens het lopen merk ik op naar Helmut dat vandaag ook weer geen record-dag gaat worden. "Ach maakt niet uit, we hebben wel veel gedaan vandaag en het weer zat gelukkig mee.", "Daar moeten we blij mee zijn in de bergen drukt hij mij op het hart."
Tijdens het lopen nemen Rudy en Helmut de opties door. Rudy wil Helmut wel zover als kan brengen met de jeep van de waard en morgenvroeg ook weer oppikken. Rudy heeft in Bosnie veel ervaring opgedaan met dit type Land Rovers. Als de waard het goed vind, wil Rudy dit met plezier doen. Helmut geeft aan dat hij het met de waard zal bespreken. Hij eet sowieso nog iets in de hut voordat hij naar huis gaat.
Eenmaal bij de hut aangekomen vind hetzelfde ritueel plaats als gisteren. Snel schoenen in de schoenenruimte, de rugzak naar de slaapplaats, droge/schone kleren aantrekken en dan nog genieten van een Biertje, Cola, Riss(? Bier met spa?), Apfelschrolle(?) of Bergsteigergetränke (Limonade). En op ons gemak wachten totdat we aan tafel kunnen.
Na het avondeten zitten we nog even na en bespreken de dag van vandaag nog even. Verder is er nog goed nieuws: de weg is al weer provisorisch gerepareerd. Dus morgen hoeft Helmut niet te lopen. Dat komt goed uit. Morgen wordt een lange en zware dag waarbij we van deze hut naar de Wiesbadener hut gaan lopen. Timo is morgen de dagleider en Helmut laat op de kaart zien hoe we zullen lopen. Strak om 7:30 zullen we weg gaan.
Na het douchen geven Martijn en ik een cursus touw opbossen op onze kamer. We drinken gezamenlijk nog wat aan onze tafel beneden en dan toch maar op tijd naar bed. Hoeplijk houd mijn knie het morgen met alle bepakking.
| Maandag | Start Pagina | Woensdag |