Ons eerste probleem van de maandag.
Tijdens het lopen verteld Helmut ons over de bijzonderheden die hij zoal ziet. En hij ziet nogal wat bijzonderheden. Hij verteld veel over het landschap, de gletsjerstromen, de sneeuw die we onderweg zien, de bloemen die we tegen komen, hoe de toppen om ons heen heten, maar ook hoe ver de gletsjers in de afgelopen jaren terug getrokken zijn. Maar bovenal laat hij ons zien hoe mooi de omgeving is. Ook voor iemand die zich al meer dan 50 jaar in de bergen begeeft blijft het een mooie en vooral inspirerende en verbazingwekkende omgeving.
Uiteindelijk komen we op de sneeuwvelden. Helmut wil weten wie voorop gaat, we hoeven nog niet aan touw, maar we gaan nu wel achter elkaar aan lopen. Aangezien ik toch al voorop liep, geef ik aan dat ik wel voorop wil blijven gaan. Kan ik in ieder geval in een goed tempo blijven lopen voor mijn knie. Daarnaast blijf ik dan lekker bezig zodat ik ook daarmee de pijn wat makkelijker kan vergeten.
Ook nu blijft Helmut veel vertellen over wat we allemaal zien en wat we mogelijk tegen kunnen komen. Hij verteld over de verschillende soorten spleten en hoe we het beste in de sneeuw kunnen lopen en waar de sneeuw het beste is om te lopen.
Het lopen in de sneeuw is in eerste instantie prettig. Echter na een tijdje laat Helmut ons stoppen en moeten we aan touw gaan lopen. Iedereen doet de heup- en borstgordel om en Helmut laat ons ook de stijgijzers aantrekken. De gamaschen hoeven nog niet direct aan. Na een half uurtje lopen betrap ik me er op dat ik toch wel erg regelmatig wegglij. Het valt niet mee om in deze sneeuw een beetje een mooi en stabiel spoort te maken.
Helmut geeft me continue kleine correcties voor het te lopen spoor. Hij houdt me voor dat ik het doel goed in de gaten moet blijven houden en er een geleidelijk spoor naar toe moet trekken. Per slot van rekening moet ik niet vergeten dat ik bij een mooi spoor bonuspunten kan verdienen voor Heidi. Aangezien zij lerares is, is zij de aangewezen persoon om de punten bij te houden voor ons examen voor aanstaande vrijdag grapt Helmut.
Als we eindelijk op het gletsjer-ijs staan ben ik opgelucht. Het betekend in ieder geval dat het demotiverende wegzakken / wegglijden in de sneeuw afgelopen is. Elke hoogte centimeter vanaf nu telt tenminste weer en wordt niet direct door de zwaartekracht ongedaan gemaakt. En je voelt de stijgijzers tenminste echt werken.
Ik ben blij met de laatste correctie van Helmut. Hierdoor zijn we op het ijs terecht gekomen. De eerste lijn zou eerst nog een tijd over links stijgen voordat we echt op de gletsjer uit zouden komen. Door al wat eerder naar rechts te gaan staan we dus al veel eerder op het ijs. Hierdoor kunnen we zonder heel veel moeite snel goede hoogte maken.
Een tijdje later verlaten we het ijs voor nieuwe sneeuw. Helmut besluit om zijn stijgijzers hier achter te laten. Nu maar hopen dat de Yeti ze niet meeneemt.
Zijn stijgijzers hebben geen sneeuwplaten aan de onderkant. Dus sneeuw blijft onder zijn stijgijzers aankoeken. Wij kunnen gewoon door blijven lopen op onze Camp stijgijzers. Hier ziten wel de platen onder waardoor we niet in de problemen zouden moeten komen.
We lopen door de sneeuw naar de top van de zadel die recht voor ons ligt. Eenmaal op de zadel aangekomen zien we dat de wind een wind-muhle gemaakt heeft. De wind draait hier in een windkolk rond en hierdoor is er een afgrond in de sneeuw ontstaan. Het gaat zeker een meter of 20 recht naar beneden. Aan de rechterkant zien we een waterval uit de sneeuw komen. Het uitzicht is prachtig.
We gaan rechstaf naar de top van de Haag Spitze. Ik loop weer voorop door de sneeuw en al snel verandert het lopen voor mij door ploeteren. Ik probeer het tempo er in te houden, maar het valt niet mee. Regelmatig zak ik nu tot aan mijn knieën weg in de sneeuw. Ik draai me om en vraag Helmut of de gamaschen echt niet om moeten? Hij vraagt me of ik ze om wil hebben. Voor mij hoeft het niet. Doorlopen dan maar.
Ik probeer een constant tempo vast te houden, maar het valt niet mee met de warmte. Ik foeter wat voor me uit. Ineens hoor ik Helmut achter me ook een beetje mopperen. gelukkig ben ik dus niet de enige die het vervelend vind.
Ik vraag me toch meerdere malen af waar ik mee bezig ben. Wat een geploeter en wat een gemartel. Als we uiteindelijk de bocht om komen zien we de rotsblokken liggen die naar de Haag Spitze leiden. Helmut geeft aan dat ik daar even moet stoppen. Hier gaan ook wij de stijgijzers uittrekken. Daarnaast kunnen we ook de borstgordels uitdoen. Die hebben in de rotsen toch geen nut.
Na de pauze gaan we met zijn allen de rotsen in. Wij blijven met zijn allen aan touw, maar Helmut loopt los om ons heen. Helmut laat me voorop lopen en laat me zien hoe ik door het touw tussen de toppen te laten lopen kunnen we toch veilig ongezekerd over de graat lopen. Al snel bereiken we het toppunt van de graat.
Ik kies een plekje zodat de rest er ook makkelijk bij kan komen zitten en begin dan het touw binnen te halen. Heidi is de eerste die bij me op de top is. Ze ziet er nog niet direct heel erg gelukkig uit. Als ik haar vraag, geeft ze aan dat ze niet verwacht had om vandaag al boven op een graat te staan en ze vind het wel een beetje eng. Maar het uitzicht is meer dan de moeite waard!
Helmut laat ons weten welke toppen we nog meer om ons heen kunnen zien. Rudy neemt nog snel een aantal top foto's. Heidi en ik nemen ook nog snel wat foto's met Heidi's camera en dan beginnen we al weer aan de afdaling. De beklimming van de eerste top van deze week is al een feit. De Haag Spitze (3029 m) is al bedwongen. Nu alleen nog veilig afdalen.
Op de terugweg loopt Martijn voorop door de sneeuw in de touwgroep. Het is nog even wat zoeken naar waar de stijgijzers van Helmut zouden moeten staan. Martijn en Rudy verschillen hierover van Mening, maar Helmut is koersvast. Niet veel later lopen we met zijn allen op de stijgijzers over de gletsjer.
Het afdalen valt me wel mee. Zeker in de sneeuw. En als we later de gordels af kunnen doen en we zonder stijgijzers vrij kunnen lopen, schiet het voor mijn gevoel helemaal weer op. Als we uiteindelijk de sneeuw achter ons laten begint bij het dalen mijn knie toch weer flink op te spelen. Ik probeer weer een vast ritme aan te houden. De tochtgenoten vragen stuk voor stuk hoe het gaat met de knie. Het valt me op dat iedereen sowieso erg begaan is met elkaar. Dat maakt het een en ander toch wel aangenaam.
We zijn al in de buurt van de hut als we even een kleine pauze houden. Door het veter strikken ben ik wat achterop geraakt en Helmut, Timo en Rudy wachten me op. Als ik me bij hun aansluit is de rest van de groep doorgelopen. Helmut geeft aan dat we dicht bij de hut zijn en stelt voor dat we als wij het goed vinden straks na het eten nog even nazitten om de dag voor morgen al vast te bespreken.
Natuurlijk vinden bij dat ook goed. Ook ons lijkt het gezellig. Kom op zegt Helmut dan kunnen we nog een biertje voor het eten pakken geeft Helmut aan. Als de hut eenmaal weer in zicht is, geeft me dit vernieuwde energie. Ik heb de aansluiting al weer gevonden met de kopgroep. Alleen Martijn kan ik niet meer bij houden. Die zit dan ook als eerste aan het bier.
Eenmaal aangekomen snel de schoenen in de schoenenruimte, de rugzak naar boven brengen en snel dat natte T-shirt uit. Snel weer terug naar beneden op de huttensloffen om op het terras met de groep wat te drinken. Niet vergeten om de pet en de zonnebril mee te nemen. Want de zon staat nog steeds sterk aan de hemel.
Na het heerlijke eten neemt eenieder nog even de tijd voor zich om zich op te frissen, het thuisfront te SMS-en of iets anders voor zichzelf te doen.
Rond een uur of acht verzamelen we ons weer voor de hut en spreken nog even na met Helmut. Onder het genot van een biertje verteld Helmut ons dat het vandaag bijzonder goed is gegaan. Zeker gezien de warme omstandigheden hebben we goed gelopen. Als het morgen qua weer goed blijft, dan gaan we een rotstour maken naar de Pfannenknecht die vlak achter de hut ligt. Tevens wordt besloten dat Jitske morgen de Tagesführer wordt. Daarna rijdt Helmut naar huis. We zien hem morgenvroeg. Strak om 8 uur vertrekken we morgenvroeg. Dus om 7 uur ontbijten.
Als we later aan onze eigen tafel binnen nog een drankje drinken, begint het buiten stevig te onweren. We letten er niet al te veel op. Gisteravond was het ook slecht weer maar niet veel later valt het licht ineens uit. Na een kwartiertje in het kaarslicht gezeten te hebben besluiten we toch maar af te rekenen en naar bed te gaan. Het is per slot van rekening al 21:30.
Niet veel later als we in bed liggen, klopt Matthias op de deur. Hij geeft aan dat Helmut morgen zeker niet om 8 uur aanwezig kan zijn. We besluiten ons toch aan het plan te houden we zien het morgen wel weer.
| Zondag | Start Pagina | Dinsdag |