I am the god of hellfire and I bring you...breakfast

Ik heb overal, blauwe plekken van jou, blauwe plekken van jou

Lekker bakkie koffie

It's raining man halleluja

Het blijft maar doorregenen. Terwijl ik langzamerhand steeds beter in mijn vel kom te zitten, merk ik dat Siemen dat ook doet. Het tempo is hier en daar toch wel weer een flink stuk omhoog gegaan ongeacht de regen. Misschien heeft de voorrem-pep-talk van onze tovenaar hier ook wel wat mee te maken. In de bergen rijden we tussen de laaghangende regenwolken door. De uitzichten de diverse dalen in is werkelijk waar geweldig. Net zoals de wegen. De ene haarspeld gevolgd door de andere haarspeld met keurig net asfalt. En o ja hier en daar een modderstroompje. Deze wegen had ik graag onder droge omstandigheden nog wel eens een keer willen rijden.
Als we stoppen om nog maar weer eens wat te pinnen weet Maarten me te vertellen dat we voor de omstandigheden wel aardig op de limiet aan het rijden zijn. Ik ben me van geen kwaad bewust. Ik heb toch niet het idee dat we nu ontzettend hard gaan. Vergis u niet in de barre toestand van de weg hiero. Verduidelijkt Maarten. Aad klaagt ook al over kleine glibber en glijpartijtjes. Als we eenmaal weer onderweg zijn en op de wat grotere wegen wat auto's aan het inhalen zijn wordt het een en ander me ineens duidelijk.
Terwijl ik op de rechterrijbaan aan rijden ben kom ik in een lange doordraaier klem te zitten achter een auto die met gepaste snelheid zich aan het voortbewegen is. Tijdens de inhaalactie begint mijn motorfiets over beide wielen weg te schuiven. De bocht naar rechts maakte dat ik al flink schuin ging met de motorfiets. Nu ik wat witte verf onder mijn banden heb geintroduceert besluiten deze de grip maar te laten voor wat ze is. Ik laat de motorfiets ietsje rechter op komen. En als de banden eenmaal weer vol op het asfalt zijn begin ik weer in te sturen met gedoseert gas. Phew... Het was toch wel wat gladder dan ik tot nog toe gedacht had.
Op een parkeerplekje bij heen hotel houdt de groep halt. Aad krijgt de beurs met de pot en wordt er op uitgestuurd om bij de lokale bakker wat lekkers voor bij de koffie te halen. Terwijl Maarten nog een poging doet om te laten zien hoe handig hij wel niet is geworden met zijn brandertje.
Vergeet het maar. Het ding begint te sputteren en moeilijk te doen. Ik begin aan mijn ultieme tovertruc en tover het brandstofslangetje (waar Peter vorig jaar nog zo gelukkig mee was) uit mijn zadeltassen. Dat is een van mijn sterke kanten. Sinds vorig jaar weet ik dat het aanzuigen van brandstof niet tot een van mijn sterke kanten behoort. Voor Siemen is dit geen probleem en het brandertje is dan ook snel gevuld met wat brandstof van zijn NTV.
Het zit allemaal wat tegen bij de bakker en Aad is pas terug op het moment dat de tweede lading water in het pannetje aan de kook is. Het heeft dan misschien wel even geduurt, maar het spul wat Aad mee heeft genomen smaakt dan ook wel erg goed. Hoewel wel gezegd moet worden dat zo'n chocolade-drol wel enorm zwaar op de maag ligt.

Ook deze picknick plaats staat niet op de kaart...

Houdt alles maar eens droog onder deze natte omstandigheden.

I would like a room with a view please.

Waar is mijn maat Aad?

Ik zou hem niet onder stoelen of banken willen steken.

Brandend zand en een verloren land en een leven vol gevaar...(No, no, no, no, no, no...)

Na dit vreugdevolle intermezzo gaat het weer verder in de regen richting de duitse grens. Aangezien het vandaag allemaal wel redelijk vlot loopt en Siemen niet meer de kleinste wegen op de kaart aanhoudt leggen we al snel wat kilometers af en is onze doelcamping ook vlot bereikt.
Het blijft echter maar regenen. Dus eenmaal daar aangekomen eerst maar eens wat te drinken halen bij de plaatstelijke kantine. De motorfietsen markeren de plek waar we de tent op willen zetten en het ziet er niet naar uit dat we onze plek af moeten dwingen. Er is meer dan genoeg ruimte op deze camping.
Dat het intussen wel flink door blijft regenen wordt duidelijk als Arjo wijst op het profisorische dak wat boven ons hoofd gespannen is. We zitten tussen twee gebouwen in en om dit terrasje droog te houden heeft men een flink stuk zeil opgespannen tussen de beide daken. Na de eerste voorzichtige schattingen van het aantal liter water boven ons hoofd wordt het duidelijk dat we niet op de goede plek zitten hier.
De geestelijk gehandicapte man die wat nors naast me is gaan zitten is bijzonder grappig om te zien. Hij heeft niet een roomijsje besteld en is deze nu rap naar binnen aan het werken. Hetgeen wat het grappig maakt is dat de man geen enkele tand meer in zijn mond heeft en al zuigend en sabbelend zijn hele gezicht onder het ijs aan het smeren is.
Als het ijs eenmaal is weggewerkt zie ik hem wat onrustig om zich heen kijken. Een van zijn 'kennissen' is net op de fiets aangekomen in de regen. Als hij zijn halve liter bier eenmaal heeft stapt hij weer op de fiets en rijdt weer weg. Mijn buurman is flink aan het schuivelen met zijn sandalen onder de tafel. Hij zit daar ook maar wat in zijn trainingsbroekje en zijn t-shirtje. Hij zal het wel koud hebben. Niets is minder waar. Hij spreekt de jongelui links van hem aan en voor ik er erg in heb zit mijn buurman flink te paffen. Bij het aanzuigen van de sigaret verdwijnen zijn lippen helemaal in zijn gezicht en bij het uitblazen wordt de sigaret krampachtig door de lippen vast gehouden. Met beide ogen probeert hij dan de sigaret in het midden van zijn gezicht te houden. En ik maar denken dat het een komisch gezicht was om deze kerel ijs te zien eten
Intussen is het droog geworden en wordt snel de tent opgezet zodat deze kan uitwaaien. Het zeil wordt ook uitgespreid over het grasveld zodat deze ook kan drogen. Alles is nog kleddernat sinds vanochtend. Terwijl de macht van de zon nu snel toe neemt wordt het voor ons ook steeds aantrekkelijker om de lange onderbroeken te laten drogen. Het duurt dan ook niet lang of Aad probeert de vochthuishouding van Arjo extern te regulieren. Dit is in de ogen van Arjo maar een gematigd succes.

Ik doop u in de naam van...

Als Maarten zich even later er mee gaat bemoeien hangt zijn jas zo ineens boven in de boom. Ik maak me al klaar voor het nodige klimwerk. Maar eerst nog een foto! Terwijl ik de camera op haal zit Maarten al boven in de boom en heeft intussen de tak met zijn jas bereikt.

Een erg lelijke boomklever tussen de takken te vinden

Ja dass ist schön, das ist schon toll, ich bin der Anton aus Tirol...

Terwijl iedereen een beetje aan het mijmeren is over de afgelopen paar dagen en we wachten op het tijdstip voor het avondmaal. Worden we wat lastig gevallen door een maffe duitser die met zijn tekkeltje over de camping aan het struinen is. Hij heeft zijn buik (of liever vette pens) vol van voormalig Oost-Duitsland. En van zijn uitkering leeft hij hier als een god in eh... Tsjechië. Hij krijgt meer dan een leraar of Hauptpolizist. Zo goed heeft hij het hier en in Duitsland kunnen ze zijn rug up.
Overigens heeft hij het beste voor met Nederlanders, want dat is altijd zo'n vriendelijk volkje. (Ik vraag me af wanneer hij voor het laatst nederlanders heeft ontmoet.)
Intussen komt er een ouder nederlands echtpaar op de camping gereden. En de man is zo aan het stunten met de auto en de caravan dat we er maar eens uitgebreid voor gaan zitten. Zal waarschijnlijk wel voor het eerst zijn dat ze met de caravan onderweg zijn. Vooruit, achteruit, links rechts. Mevrouw geeft alle richtingen aan terwijl de man heftig aan het sturen is. Je snapt het niet er is zoveel ruimte op deze camping dat hij de caravan met een kilometer aanloop in een keer op de goede plek kan zetten in de goede richting. Het gedraai is helemaal niet nodig. Vermakelijk is het wel. Net zoals het vlak zetten van de caravan.
Intussen is de duitser nog verder aan het tetteren. Als we vanavond wat willen eten, moeten we bij een tentje verderop zijn. Goed eten, lekker vlees en niet duur. Beter als het zwijnenvoer wat ze hier serveren. Of we er ook met de Motorfahrad kunnen komen? Natuurlijk gewoon de weg volgen en bij de kruising rechts aanhouden. Maar waarom zouden we. Je bent er in een minuut of vijf lopend. Dan kun je een heel stuk afsnijden door de bossen.
Rond een uur of zes stapt Siemen op zijn motorfiets en rijdt richting restaurant. Wij gaan er lopend naar toe en zien hem vanzelf wel. Siemen is al van de camping af als Aad zich omdraait en zich afvraagt of Siemen de beurs met het Tsjechische geld misschien heeft?
Hij had vanmiddag dan wel het bier betaald, maar kan de beurs intussen niet meer terug vinden. Het zal wel zo zijn. Wij beginnen aan de wandeltocht. Hey had die duitser niet gezegd dat we bij het huisje rechtsaf moesten. Zou dat dit huisje kunnen zijn? Volgens mij niet. Het zou een groen dak moeten hebben. Dit heeft geen groen dak. Na een minuut of vijf lopen besluiten we terug te gaan en toch maar intussen rechtsaf de bossen in te duiken bij het huisje. Na ongeveer een kwartier gewandeld te hebben komen we bij een restaurant met een groen dak. Dit zal het dan wel zijn...

Toch wel bijzonder mooi gerestaureerd.

Als we eenmaal bij Siemen aangeschoven hebben wordt pijnlijk duidelijk dat ook hij de beurs niet heeft. Dan moet dat ding toch nog ergens in de tent liggen. Ik ga die kant nog wel een keer op roept Adriaan. Maar als ik dat hele stuk moet lopen dan zijn we vanavond laat nog niet aan het eten. Siemen is het goed dat ik je motorfiets even meeneem. Siemen vind het allemaal best en geeft gewillig zijn sleutels af. Terwijl aan de tafel de discussie los barst over waar de portemonee is, vraag ik me af of het wel verstandig is dat iedereen nog wat te drinken heeft besteld.
Siemen merkt op, ik hoop niet dat Aad dat ding echt kwijt is geraakt, want vanmiddag was hij nog goed gevuld na het pinnen. Er zouden nog 3000 kronen in zitten waarvan we vanavond lekker uit eten zouden kunnen gaan en dan morgen nog de motoren af zouden kunnen tanken voordat we de duitse grens passeren. Intussen heeft Maarten me gerust gesteld. Ook hij heeft zijn geldbuidel meegenomen en als ze hier euro's aan nemen, dan hoeven we ons geen zorgen te maken voor wat het eten en drinken bij dit etablissement betreft.
Als Aad terug komt zonder beurs oppert Siemen dat hij ook nog wel een keer wil kijken. Ik heb ook wel wat ideeen waar we zouden kunnen kijken en besluit bij Siemen achterop te gaan. Gesamenlijk rijden we door het bos richting de tent. De camera heb ik bij de rest van de groep achter gelaten. Terwijl Siemen en ik de hele tent doorlopen en de omgeving rond de tent aan het afzoeken zijn. Is onze duitse vriend van de camping waarschijnlijk bezig om voor de derde keer de Tsjechische Speissekarte met de rest van de groep aan het doornemen. Het spijt me niks dat ik dat onderdeel van dit avontuur moet missen.
Wat dat betreft doet de duitser met zijn kleine hondje mij een beetje denken aan de Gollem figuur in de "Lord of the Rings" verfilming. Aan de ene kant is het wel fijn dat er iemand is die je een beetje probeert te helpen, maar aan de andere kant het is wel een rasechte duitser met zijn eigen agenda. Helemaal vertrouwen kun je hem niet. Voordat Siemen en ik vertrokken hadden Arjo en Maarten de agenda van onze nieuwe Deutsche Freund al ontrafeld. Hij had flink meegeklust afgelopen zomer bij het restaureren van dit restaurant. En waarschijnlijk krijgt hij nog zo af en toe wat toegestopt als hij meehelpt de klandizie op gang te krijgen.

Aad keert onverrichter zake terug bij de hoge raad.

Und dies hier heisst Kartoffel-Suppe!

Als ook Siemen en ik onverrichter zaken terug keren, dan is de rest van de raad intussen naar binnen gegaan. Het is buiten toch wel wat frisser geworden. Eerst maar eens wat eten en dan zien we wel verder. Maarten bevestigd nog een keer dat het geen probleem is om met euro's hier te betalen. Alleen wil men dit dan wel tegen een eigen wisselkoers. Als ik vraag wat die wisselkoers dan is, komt er nog niet direct een duidelijk antwoord. Tijd om me weer lichtelijk wat zorgen te maken.
Het eten laat ik me goed smaken. Hoewel mijn maag nog wel wat protesteerd. Ook nu merk ik weer dat ik nog niet helemaal fit ben en laat de extra frietjes toch maar staan. Na een paar keer voorzichtig geboerd te hebben blijkt toch de complete Cordon-Bleu met friet in mijn maag te passen. Maar niet meer er bij.

Lach eens naar het vogeltje...

Ziet er goed uit.

Na het eten blijkt de wisselkoers ook erg mee te vallen. Dertig kronen tegen 1 Euro. Daar is iedereen het wel over eens. Omgerekend hebben we met zijn allen voor 5 euro goed gegeten en flink gedronken. De eigenaar van de zaak is toch ook wel in zijn nopjes. Hij is waarschijnlijk blij met de 2 kronen winst per euro. (De officiële koers is 28 Tsjechische Kronen per Euro). Siemen keert op de motor weer terug naar de tent terwijl wij tijdens de voetreis richting camping stuitten op een short-cut.
Via een klein brugje zitten we al achter op de camping voordat we er erg in hebben. Hier hebben de geestelijk minder capabele mensen die we vanmiddag ontmoeten een huisje. Terwijl we terug wandelen trekken we voorzichtig de conclusie dat we nu zo'n stuk hebben afgesneden dat het wel eens zo zou kunnen zijn dat Siemen nog niet eens bij de tent is als wij er aan komen. Zeker nu Siemen geen gebruik van de achterrem kan maken.
Eenmaal bij de tent aangekomen, merken we dat Siemen er al weer een tijdje is. Weer een illusie armer dus. Siemen is echter extreem in zijn nopjes. Vandaag zijn er twee man geweest die de pot gevuld hadden. Ik hoefde nog maar 1000 kronen bij te dragen die ik direct afgegeven heb aan Siemen. Die zijn ook netjes in de pot gegaan. Maar de 2000 kronen die Siemen zelf heeft moeten pinnen zijn niet in de pot gegaan, maar in de broekzak. We zijn dol gelukkig met de 66% schadebeperking die Siemens actie van vanmiddag tot gevolg heeft gehad.
Als Aad even later de portemonee terugvind een in van zijn zakken van zijn trui, is de hilariteit helemaal compleet. Zo hebben we te weinig Tsjechisch geld en nu zitten we met teveel. Moeten we dat vanavond allemaal nog opmaken? Er gaat in ieder geval een dappere poging ondernomen worden. De heren hebben allemaal nog honger. Want het was wel lekker, maar ook te weinig. En niet veel later zit iedereen om me heen aan de friet met tartaarsaus terwijl we in gesprek raken met het wat oudere nederlandse echtpaar die zo aan het worstelen met de caravan waren.

Beter dan het voedsel in de mijnen van Moria. Hier zit tenminste geen stof in.

Het echtpaar blijkt uit het schone zuiden van Nederland te komen. Limburg wel te verstaan. (En dat laat zich voor ons nooderlingen ook goed verstaan.) Ze komen al langer in Tsjechië en vinden in de kaartdrager ook een goede gesprekspartner. Terwijl de mooiste plekjes van Tsjechië de revue passeren richt ik mijn aandacht op het groepje Tsjechische jongelui die achter ons gewapend met gitaren en boeken vol teksten steeds luidruchtiger worden. De beide gitaristen weten de boel aardig op te zwepen, maar de kerel die met een of andere drumstok het geheel ritmisch probeert te begeleiden maakt er in mijn ogen een enorme puinhoop van. Het klinkt niet en voor mijn gevoel is het flink uit de maat. De gitaar en zang is echter wel erg mooi. Hoewel er niks van te verstaan is, want het zijn allemaal Tsjechische liederen die waarschijnlijk over bier en andere ellende gaan. Ik kan er niet goed iets van maken.

Miljoetje en meer van dat alles.

Voordat we gaan slapen, probeert Aad het groepje "Let it be" te laten zingen van de Beatles. Eigenlijk doen ze geen buitenlandse verzoeknummers, maar willen toch wel een poging wagen. Terwijl ik terug naar de tent loop hoor ik iedereen op het terrasje meezingen met het refrein. Terwijl ik nog een keer naar boven naar de heldere sterrenhemel kijk denk ik nog: "Diep in de slaapzak kruipen. Het wordt weer een koude nacht."