Ergernis en tieten.

De dag begint zoals ieder andere tijdens deze vakantie. Echter voor Siemen is het nu zaak toch wat rustiger aan te doen. Zijn voet is flink opgezwollen en het kost flink wat moeite voordat deze in de motorlaars zit. Waarin de nodige steun en rust gevonden kan worden.
Na het ontbijt en de koffie pakken we onze spullen weer op en maken ons weer klaar voor vertrek. Ook nu begint het al weer flink warm te worden. Terwijl de rest al weer een stukje verderop de schaduw op aan het zoeken is, praat ik met Maarten nog wat over mijn Kawa. "Wat loopt dat ding mooi he?" Vraagt hij mij terwijl ik mijn helm op zet. "Eigenlijk helemaal niet zoals de Kawa's die ik gewend ben. Die klinken anders zo rauw. Deze helemaal niet."
2 minuten later sta ik geparkeerd achter de motor van Aad. Hij is bezig om de borg terug te krijgen van de sleutel van het toiletgebouw. Het schiet allemaal niet op. Siemen en Arjo zijn al rustigjes aan vooruit gereden.
Als uiteindelijk alles geregeld is en er een paar flesjes water van de borg gekocht zijn, tank ik een flesje achterover. Man wat is het al weer warm. Terwijl de rest zich al weer klaar gemaakt heeft om zich bij Siemen en Arjo te voegen, merk ik op dat de motor waarschijnlijk weer toe is aan een grote beurt. Wat zei Maarten ook al weer? Wat loopt dat ding mooi. Ik kan me vergissen hoor, maar volgens mij heb ik het blok wel eens mooier horen lopen. Hij klinkt een beetje beroerd. De kleppen zullen wel gesteld moeten worden.
Terwijl ik achter de rest van de groep aan rijd, valt de motor stil in de bocht. Shit wat is dit nu? Ik weet de fiets nog net wat op te vangen. Uiteraard sta ik net stil op een hellinkje. Dit maakt het herstarten niet veel gemakkelijker. Daarnaast wil de motorfiets ook nog niet direct aanslaan. Noodschakelaar een keer omgehaald, nog niet starten. Dan schiet het me ineens te binnen. Gisteren hadden we nog moeten tanken. Een blik op de dagteller bevestigd mijn vermoeden. 250 km, met wat stevig gassen erbij dat red ik niet op 14 liter. De benzinekraan wordt in de reserve stand gezet. In de achtervolging.
Op een kruising staat Aad mij op te wachten. De rest is doorgereden. Verdomme hebben ze dan niet gezien dat er iemand mist? Aad was ook al een flink eind onderweg voordat hij een keer stil is gaan staan. Ik gebaar dat ik op reserve zit en rijdt door. Ik kijk wel in mijn spiegels en zie Aad achter me aan komen. Na een aantal minuten is de rest weer in zicht. Ik probeer mijn toerenteller onder de 4000 toeren te houden om brandstof te sparen. In de zesde versnelling schiet ik iedereen voorbij in mijn weg naar voren toe. Eenmaal bij Siemen aangekomen wijs ik naar de tank en schreeuw "RESERVE". Siemen lacht een keer onder zijn helm. "IK OOK" schreeuwt hij me toe. In het eerstvolgende dorpje moet er eerst gepind worden. Aangezien er niet genoeg geld meer is om te tanken.
Maarten kijkt me aan en vraagt "Wat moest jij nou?" "Even bij Siemen aangeven dat ik op reserve sta." "Met die snelheid?" "Ik ben niet boven de 4000 toeren geweest!" lach ik hem toe.
Als Aad gepind heeft, begint de zoektocht naar brandstof. Het duurt dan ook niet lang voordat er getankt is en we weer onderweg zijn in de richting van het Lipno meer.
Op zich gaat het best aardig. Onder het rijden heeft Siemen geen last van zijn voet, echter de achterrem kan hij niet gebruiken. En aangezien Siemen een fervent achter-remmer is, wordt het tempo er drastisch uitgehaald. Het vertrouwen in de bochten is weg en de mogelijkheid om eventueel overtollige snelheden er uit te schrapen is er niet meer. Dus maar voorzichtig de bocht in en wat vlotter de bocht uit.
Nadat we al weer een tijdje op een soort van veredelt fietspad aan het tuffen zijn en we al een paar keer in de buurt gekeert zijn. Stopt Siemen even om zijn richting te bepalen. Arjo en ik grijpen deze gelegenheid af om ieder een stukje van dit mooie Tsjechië af te bakenen terwijl Siemen de weg aan een paar fietsers vraagt.


Volgend jaar komen we terug. Maar dan met een Mitsubishi Lancer Evo VIII!


Fietsen is in! (In Tsjechie dan.)

Ook nu is Siemen de weg een aantal keren flink kwijt. Als we weer een keer van richting verandert zijn. Heeft hij het goede spoor weer gevonden. De nieuwe kaart die dit jaar is aangeschaft werkt op zich wel goed, maar het boekwerkje moet wel regelmatig van bladzijde gewisseld worden. Als Siemen weer een keer opnieuw positie bepaalt heeft gaat het weer mis. De motorfiets staat bij het optrekken nog in zijn twee en besluit na het afslaan van het blok naar rechts te kantelen. De kaartdrager kan juist die kant niet opvangen en voor we er erg in hebben heeft hij zich in de berm laten rollen en smakt de motorfiets tegen de grond aan. Wat extra kuipschade en weer een ervaring rijker...
Het duurt op zich niet lang voordat we in de buurt van het Lipno meer komen. Een blik op de teller leert me dat we intussen al weer 100 km gereden hebben. Op zich zouden we snel door naar de camping zodat Siemen wat rust zou kunnen nemen. Maar we blijven maar rijden en rijden en dat verbaast me wel even. Als we op een gegeven moment weer een keer een verkeerde afslag hebben genomen en we nu dezelfde bergweg terug het dal in nemen schieten de snelheden weer flink omhoog. De bochten zijn bekend, het asfalt ruim en goed. Eenmaal in het dorpje gekomen zet Siemen de fiets neer bij een wat duurder restaurantje. Eerst maar even een drankje.
Op het terras zit een groepje oudere nederlanders. Met recht kouwe kak te noemen. "Wat een geweldig mooie omgeving is'thier toch!" " Zeg keurel, heb jij ook ooit eens niet zo'n ding gehad zo'n motorfiets?" "Jawel beste Jan-Diederick-Hein, maar toen ik eenmaal geld had voor een snelle Mercedes heb ik dat verrekte ding maar snel de deur uit gedaan..." "Toch wel plezier van gehad hoor destijds die Honda..."


Niet vergeten straks onze dochter Liedewij-Diederick van Vleuten-Buitenechtelijk-Wassekom mobiel te telefoneren lieve.

Een knikje naar deze hollanders en het is goed zo. Een blik op de kaart leert ons dat het hier toch wel een flink stuk duurder is dan we gewend zijn van Tsjechië. We zitten al in het Lipno gebied en het is hier dan ook een flink stuk toeristischer en daarnaast ook een flink stuk rijker.
In plaats van een glas cola bestel ik maar eens een keer een koel glas water. De cola komt me zo langzamerhand wel de neusgaten uit. Als al het water eenmaal weggewerkt is, ben ik toch wel flink beroerd geworden. De hele dag heb ik het warm gehad, maar nu is het toch ineens flink gaan vriezen in Tsjechië. Een bezoek aan het toilet biedt ook niet echt uitkomst. Ook nog eens flink aan de diarree. Dat kan ik net gebruiken.
Eenmaal weer buiten is de rest al zo wat 10 km verder. "Waar blijf je nou man?" "Moet je er nu altijd zo'n enorm ritueel van maken?" Snel trek ik mijn spullen aan. Misschien gaat het wel weer wat beter als ik onderweg ben. We zijn nu toch in de buurt van de camping. Over een kwartiertje zijn we de tent al aan het opbouwen.
Mooi niet dus! We zijn met zijn allen flink aan het zoeken en als Siemen op een gegeven moment stil gaat staan om aan te geven dat er nu alleen nog maar een camping gezocht moet worden, wordt het me teveel. "Verdomme ik dacht dat we even snel door zouden rijden naar een camping. Staan we hier weer te treuzelen. Ik ben hartstikke beroert man!" Nog voordat iemand kan reageren heb ik de ZX-9R in de versnelling gezet en met een gangetje van 140 zoek ik naar de dichtstbijzijnde camping bordjes. Eenmaal gevonden zet ik de motorfiets dwars op de weg. We gaan hier naar binnen en wel nu.
Een kleine inspectieronde later leert dat hier geen geschikte plek voor ons is. De volgende camping hebben we meer succes. Al snel is daar een mooi plekje voor de tent in de schaduw gevonden.
Terwijl we nog aan het kijken zijn waar de mooiste plekjes op deze camping zijn begint er direct een kereltje tegen me aan te zeuren: "Meneer mag ik zo een foto van uw motorfiets maken?" F*ck nee he niet nu ik ben al zo beroerd. "Nee, zometeen dan kan het wel" probeer ik er zo vriendelijk mogelijk uit te brengen. Het komt echter redelijk bars over mijn lippen. Het kereltje heeft gelukkig een dermate bord voor zijn kop dat hij vervolgt met de vraag: "Waarom dan niet nu?" "Ik moet eerst mijn motorfiets weg zetten en mijn spul opruimen. dan mag je wel een foto maken" Terwijl ik het kereltje aanwijs waar we gaan staan, stapt hij op zijn fietsje en rijdt hij weg.
Als de motorfiets net op zijn plek staat, draalt het kereltje weer om ons heen. Ik haal snel de bagage van de motorfiets af en laat het kereltje wat foto's maken van mijn motorfiets terwijl ik me in mijn stoel laat zakken. "Gaat het?" vraagt Maarten me. Volgens mij heb ik griep. Dat zou heel goed kunnen want volgens Maarten heeft hij vaatdoeken thuis die minder bleek zijn. En ik maar denken dat ik intussen lekker was bijgekleurd.
Als Arjo en Maarten met de tent aan de slag gaan en ik mee probeer te helpen gebied Maarten me rustig aan te doen. Ze redden het wel zonder mij. Ik heb ook geen zin in deze strijd en val in slaap op mijn comfort-matje. Als ik even later wakker wordt, staat de tent al. Ik gooi snel al mijn spullen naar binnen en slaap verder. Zo moe!
Eenmaal weer wakker geworden, werk ik wat jus d'orange naar binnen en wat broodjes. Het gaat al wel weer iets beter. Onze nieuwe buurman is ook net wakker geworden. Hij is met zijn trekker en kleine woonwagen vanaf Nürnburg in een dag hier naar toe gereden. Vrolijk maakt hij kennis met die neue Holländische nachbarn. De trekker is een old-timer die tot in de puntjes gerestaureerd is. Terwijl de rest er met bewondering naar zit te kijken schiet ik snel wat foto's en duik de tent weer in.


Dag buurman!


Hoezo 19 inch lichtmetaal op je lease-auto?

Als ik later weer wakker wordt, heeft dokter Aad al de oplossing voor mijn probleem. Hij heeft vastgesteld dit een soort van hormonale constipatie is. Het nabij gelegen strand is daar wel de oplossing voor. Daar liggen zoveel vrouwen top-less te zonnen daar wordt ik vast wel beter van. Met enige tegenzin loop ik met Adriaan mee. Maarten volgt op gepaste afstand. Ik schiet weer snel een aantal fotootjes, maar als Maarten en Aad de andere kant van het strand willen gaan "onderzoeken" verontschuldig ik me. Ik duik maar weer een keer de tent in. Stuur een SMS-je naar het thuisfront en val nog maar weer een keer in slaap, hopende dat de hoofdpijn straks voorbij zal zijn.


Kiep, kiep, kiep, kiep


Hallo ik ben main kiep kwait...


Weer uitgeteld. Niks gewend die jongelui van tegenwoordig.

Uiteindelijk krijg ik nog mee dat de rest twee aan twee op de motorfiets de stad in gaan om wat te eten. Maar als ik later wakker wordt is het intussen al donker geworden en zit iedereen gezellig buiten wat te drinken. Ik voel me gelukkig wel een stuk beter en na een broodje en nog een Jus-tje gaat het weer wat beter.
Het lijkt er op dat het rampenplan wat intussen is uitgedokterd door de rest in de ijskast gestopt kan worden. Ik ben nog lang niet fit, maar als ik me morgen zo voel, dan kan ik in ieder geval weer motorrijden.

Dag 5 Index 2004 Dag 7