En dan nu aan het werk.
Het was vanochtend half twee geworden voordat we eindelijk in de tent lagen te slapen. De ochtend begint dan ook langzaam, maar als Maarten en Aad ieder hun eigen pilletjes op hebben vertrekken we weer. Siemen zit in een lekker ritme, maar Maarten heeft andere dingen aan zijn hoofd en laat zo dus elke keer grote gaten vallen. Niet lang nadat Siemen en Maarten gevraagd heeft waarom hij zo achter blijft heeft Maarten een garage gevonden waar hij naar op zoek was. Hier kunnen ze wel een stukje plaat op de koffer monteren, dan is de motorfiets van Maarten weer compleet en hoeft hij zich niet zo bezwaard te voelen dat Siemen een gedeelte van zijn bagage mee heeft. Het rijden met 1 koffer valt wel mee alleen de bochten naar links moeten nu wat meer gedwongen worden.
Ook voor Siemen's motor is deze garage zeer welkom. De remmerij aan de rechterkant van de motor hangt nog maar met 1 schroefje vast. De overige 3 zijn gaanderweg verloren gegaan en aangezien Siemen een verfent "achterremmer" is (zie ook het verhaal van 2004), is verliezen van de achterrem geen prettige gedachte. Terwijl er een plaatje voor Maarten gemaakt wordt en de fiets van Siemen weer volgeschroefd wordt, neem ik wat plaatjes van de omgeving.
Als het plaatje dik genoeg is volgens Maarten kunnen we eindelijk opstappen. We vervolgen onze weg op de kleine wegen tegen de poolse grens aan.
In een van de dorpjes halen Siemen en aad wat spullen voor een soepje tussen de middag en Wodka en Jus-d'Orange voor vanavond terwijl Maarten zijn bagage wat rangschikt. Het rijdt nu wel weer heel anders hoor! Als we opgestapt zijn duurt het niet lang voordat Siemen een plekje gevonden heeft om te pick-nicken. Al snel staat Maarten's brandertje te pruttelen en worden de geur-receptoren in de neus geprikkeld door het aroma van een heerlijk soepje.
Het duurt niet lang of het water komt met bakken uit de hemel. Onder een stuk zeil schuilend eet ik mijn soep op. Als de bui voorbij is komt Maarten er achter dat zijn top-koffer niet waterdicht is. De BMW motor is goed, maar de BMW accesoires zijn klote.
Over de natte wegen rijden we door naar een camping. De wegen zijn nat, glad en zeer verradelijk. Als Siemen er vandoor gaat probeer ik ook aan te zetten, maar naar twee schuivertjes opgevangen te hebben haak ik af. Heb ook geen zin om 200+ op de rechte stukken te rijden zoals Aad. Maarten zal me zo wel voorbij rijden. Vandaag hebben we ongeveer 100 km gereden als we de motorfietsen op een klein taludje neerzetten achter op de camping. Dan hoor ik dat Maarten het achter me ook druk genoeg had om niet van de weg af te glijden. En ook hij had geen zin om 200+ te rijden dus vond hij het wel best om achter me te blijven. Als de tent eenmaal staat SMS ik Marian het dagverslag. En terwijl de rest aan de Wodka-Jus gaat neem ik snel een fotootje van de gerepareerde fiets van Maarten. Daarna ga ook ik aan de Wodka-Jus. Even kom ik tot de conclusie dat zelfs die paar slokjes teveel voor me zijn, maar als Maarten bevestigd dat Aad's stoel als enige van ons vieren wegzakt in de zachte blubber. Het maakt Aad niet zo heel veel meer uit. Hij heeft net een SMS-je gehad van zijn goede vriend Sipko. (Zie ook Tsjechie 2003) Die is nu ook vader geworden van zijn nieuwe vriendin. "Een jongen met handen zo grut as een paar kolenskoppen!"
Als we wat later in het dorpje rondlopen komen we er achter dat het allemaal wel erg toeristisch is hier in dit ski-gebied en dat komt de prijzen niet ten goede. We kiezen een Italiaan uit en bestellen daar wat te eten. Maarten en Aad gaan aan de Spagettie, terwijl Siemen en ik aan de Pizza gaan. Het smaakt ons goed, alleen heeft Maarten wat moeite met de geur.
We raken uit de gratie bij de serveerster Maria als we vragen naar wat vertier voor vier gezonde hollandse jongens. Aad kan zijn lijmkunsten andermaal weer eens vertonen.
Als duidelijk wordt dat hier echt niks te beleven valt gaan we weer terug naar de camping om daar de rest van de borrelnootjes en Wodka en Jus op te maken.