Wakker worden! Iedereen in de hut is al weg behalve wij.
Het is nog bewolkt hier, maar we hebben er niet echt last van.
Wat later sta ik met Martijn buiten. Wij hebben onze schoenen al aan en wachten met onze tassen geduldig op de dag die zo beginnen gaat. Ondanks dat het erg mistig en bewolkt is, smeren we ons allebei toch maar in met de Factor 50 van Martijn. Martijn is vandaag Tagesführer, dit heeft hij gisteren al te horen gekregen van Helmut. Als Jitske eenmaal buiten is, komt ze naast me staan en geeft ze aan dat ze het touw vandaag van mij wel over wil nemen. In eerste instantie denk ik dat hoeft niet, in tweede instantie denk ik dat het wel verstandig is om mijn knie vandaag een beetje tot rust te laten komen na de zware dag van gisteren.
Als we op pad gaan, komt er een gids aangereden vanuit het dorp op zijn motorcross-fiets. Hij doet zijn helm af en groet Helmut. OK we gaan nog niet. De mannen spreken wat met elkaar. Ik kan het niet helemaal volgen. Het spreektempo is net iets te hoog om alles goed te kunnen volgen. Maar het gaat over de groepen die ze moeten begeleiden en over de toestand van de gletsjer. De andere gids is blijkbaar recent nog boven geweest en geeft Helmut nog wat aanwijzingen, zo lijkt het.
Vijf minuten later gaan we dan echt onderweg. Martijn probeert niet te hard te lopen, maar we lopen toch een klein beetje vlotter dan de rest van de groep. Zo af en toe wachten we even totdat iedereen bij is, en proberen daarna weer met een constant en rustig tempo verder te lopen.
Het is nog bewolkt hier, maar we hebben er niet echt last van.
Tijdens het lopen vraagt Rudy of we vandaag nog iets van spleetreddingen gaan doen. Helmut grapt: "Dat hangt van Marco af. Het is in ieder geval niet de bedoeling!". Bij het stijgen wordt het ook warmer. En bij de eerstvolgende pauze kunnen de truien dan ook weer uit en loopt iedereen in een T-shirt. Als we bij een riviertje aankomen, zijn we intussen ook ingehaald door de laatste groep die uit de hut vertrokken is. Het is de gids die op zijn motorfiets was aangekomen. Hij heeft een groepje van wat oudere mensen mee op sleeptouw en bij het oversteken van de rivier twijfeld een van de leden van de groep. De gids laat zien hoe je op je gemak van ene steen naar de andere steen kunt springen zonder natte voeten te halen.
Martijn en mij lukt het ook om met droge voeten de andere kant van de rivier te bereiken. We wachten op de rest van de groep. Iedereen zoekt individueel zijn eigen overtocht. Leuk om te zien hoe iedereen op eigen gelegenheid al dan niet met natte schoenen de overkant haalt. Helmut loopt een heel klein stukje om, maar komt uiteraard ook met droge schoenen naar de overkant. De andere groep is intussen al een flink stuk verder omhoog gegaan. Ik wijs naar de groep en zeg tegen Helmut: "Ze hebben de gang er goed in." Helmut antwoord dat hij gisteren al even met een aantal mensen van de groep gesproken had. Ondanks dat ze wat ouder zijn hebben ze wel veel ervaring met het lopen in de bergen. Daarnaast hadden ze gisteren natuurlijk niet zo'n zware dag gehad als wij gisteren.
Wanneer we de Grünne Kuppe (zie overzichtskaartje van woensdag) overgestoken zijn, komen we op een ijsveld uit bezaaid met rotsblokken. Hier laat Helmut ons, onze stijgijzers aantrekken. Hij geeft Martijn nog wat tips over de te volgen route. Daarna geeft hij aan dat we vanaf hier de stijgijzers aanhouden. Ook over het rotsveld wat we zo nog moeten oversteken. Hij geeft wel weer aan wanneer we moeten stoppen om aan touw te gaan. Daarna volgen we Martijn weer.
Als we lopen bedenk ik me dat ik het best prettig vind om mijn stijgijzers onder mijn voeten te hebben in plaats van hangend aan mijn rugzak. Op het rotsveld zie je her en der bekraste rotsblokken liggen. Het is goed te zien hoe de stijgijzers hun sporen nalaten op deze stenen.
Na een tijdje lopen we weer in de sneeuw. Martijn heeft het makkelijk. Hij kan de sporen van groepen voor ons volgen. De aanloop van de Piz Buin en de Silvrettahorn zijn hetzelfde. Pas bij de zadel splitsen de wegen zich, dus er is al een flink spoor gelopen. In de verte kan nog net de groep zien die als laatste vertrokken is uit de hut. Vanaf nu zijn we duidelijk de langzaamste groep op de berg bedenk ik me nu.
Ook vandaag is zijn de uitzichten geweldig. Het ijs, de rotsen alles is zo rauw en puur. Daarnaast kunnen we de waterfal in de verte al horen. Ook de bewolking in het dal begint door de zon nu te verdampen.
Op een gegeven moment zien Martijn Timo en ik het spoor over een vlak stuk sneeuw lopen. Martijn vraagt zich af of we aan touw moeten gaan. Ik vind sowieso van wel gezien mijn ervaringen van gisteren. Helmut passeert ons en hij gaat wel even voor ons kijken. Behoedzaam volgt hij het spoor. Na een paar meter draait hij zich om en geeft aan dat het wel zal gaan. We moeten echter wel netjes lopen voor de zekerheid. Dus met de platte voet de sneeuw belasten, niet de voet van hak naar teen laten afwikkelen.
Als het terein steiler wordt, laat Helmut ons aan touw gaan. Terwijl we met het touw en de gordels bezig zijn legt Helmut uit dat wanneer het terrein zo steil is als nu, het vaak beter is om een plateau voor jezelf te maken door met je voeten sneeuw weg te schoppen. Als ik eenmaal op mijn eigen plateutje sta, valt het me op dat dit enorm scheelt in de belasting van de bovenbenen. Ik bos het touw af en begin knopen te leggen. Helmut wil hebben dat we zelf de groep indelen. Helmut loopt in ieder geval niet als tweede. Na wat overleg met Jitske geef ik Timo de tweede knoop, Heidi gaat als derde, ik vierde, Jitske vijfde en Rudy wil als laatste, dus gaat Helmut als zesde aan touw.
Marco, Jitske, Helmut en Rudy aan touw.
Helmut, Jitske, Marco, Heidi(, Timo en Martijn) aan touw.
Het duurt echt een eeuwigheid voordat we bovenop de zadel staan. Alles lijkt in eerste instantie zo dichtbij, maar uiteindelijk blijkt het vele malen groter te zijn en dus ook verder weg. Zo ook vandaag met de zadel. Martijn gaan onverstoorbaar door. Ik ben vandaag toch niet zo fit als ik vanochtend dacht. Ik heb het niet gemakkelijk en ben dan ook blij dat Jitske vandaag het touw mee naar boven neemt. Eenmaal op de zadel aangekomen kunnen de stijgijzers uit en nemen we een lange pauze. Ondanks dat het zo af en toe bewolkt is, is het vandaag ook weer erg warm.
Na de lunch gaan we met zijn allen de rotsen in. De touwen opgeborgen in de rugzakken. We laten de stijgijzers en pickels achter. Tijdens het aanlopen moeten we al flink wat lastige passages passeren. En op een gegeven moment moeten we zelfs al met handen en voeten klimmen als we twee klimmers tegenkomen die aan touw al aan het afdalen zijn. Het blijken twee Oostenrijkers te zijn die net op de top hebben gestaan. Ze moedigen ons aan om naar de top te gaan want het uitzicht is geweldig vandaag en deze top is echt de moeite waard.
Als Jitske uitlegt dat er nog vier mensen door de passage moeten gaan ze even aan de zitten. Als Helmut omhoog komt groet hij de mannen. De mannen bedanken hem nogmaals voor zijn advies wat hij blijkbaar gisteravond onder het genot van een biertje aan ze gegeven heeft. Als de groep compleet is, mogen we hun eerst passeren. Ze blijven wel even zitten. "Sonst gibt es Domino", geeft de voorste man aan. Even later laat Helmut ons aan touw gaan. We delen de touwgroepen weer op de gebruikelijke manier in en even later vertrekt Martijn. Zodra de standplaats leeg is, ga ik achter ze aan.
De laatste aanloop naar de Silvrettahorn voordat het klimmen begint..
De laatste klim naar de top.
Het duurt niet lang of ik sta weer bij Timo. Hij heeft zich beveiligt aan 1 petzl haak en hij verteld me dat Martijn al een tijdje geleden vooruit gerend is. Martijn zekert Heidi vanaf de volgende zekerplaats en Timo zekert haar dubbel vanaf deze plaats op instructie van Helmut. "En Helmut zelf?" vraag ik. "Ja die zwerft hier ook nog tussendoor.
Ik besluit om het niet drukker te maken dan het is. Dus ik roep naar Jitske dat ik veilig ven en even ga zitten. Het is duidelijk dat Heidi het spannend vind en van wat ik er van kan zien is het ook wel een luchtige passage. Dus dat is dan niet zo raar. Op een gegeven moment komt er iemand ons tegemoet. Hij is met de touwen van het andere touwgroep aan het knoeien. Hmmm ik mag hem nu al niet. Hij komt terug van de top en blijkbaar vind hij het nodig om zo snel mogelijk naar beneden te komen. Daarom moet hij dan ook onder de touwen van de groep doorkomen. Een paar tellen later staat hij bij Timo op de standplaats. Hij kijkt Timo nors aan en vraagt of hij ook op de petzl haak mag. Timo was bezig met de beveiliging van Heidi en volgt hem niet helemaal. Ik geef aan dat het OK is. Ik wil hem en zijn touwgroep hier zo snel mogelijk weg hebben. Ik heb geen hoge pet op van de klim-kwaliteiten van deze man. En hij brengt met zijn chagarijnigheid en drukte veel stress op de standplaats. Heel anders dan die andere Oostenrijkers die we eerder ontmoet hadden bedenk ik me.
Even later is zijn klimmaat op de standplaats en wordt het meteen een stuk rustiger. Hij heeft duidelijk minder stres en terwijl mister chagarijnige dikkerd zich naar beneden kreunt raak ik met zijn klimpartner aan de praat. De mannen komen uit Hamburg en zijn hier ook voor het eerst. Dat verbaast me niks. In de tussentijd is Heidi op de volgende stand. Timo ruimt zijn spullen op en vertrekt van de standplaats. In de tussentijd is de duitser beneden zonder touw komen te zitten. Ik bedenk me dat het echt niet verstandig is met hoogstens 10 meter tussenruimte hier te bewegen. Na wat overleg besluit de man beneden om stand te bouwen en te gaan zekeren. Iets wat totaal onnodig is en ook zeker niet nuttig is. Aangezien je de naklimmer in deze situatie helemaal niet kan beveiligen. Als je het niet vertrouwd zou je een abseil moeten maken bedenk ik me. Maar zeker niet zo. Ik besluit dan ook maar even op mijn plek te blijven zitten totdat de standplaats echt helemaal vrij is. Als dat het geval is, is het weer bussiness as usual. Standplaats bouwen. Jitske na laten komen, Rudy na laten komen. En dan weer door.
Marco kan niet meer wachten.
Het wordt druk op de standplaats.
De klim naar de top verloopt verder zonder incidenten en er begint al wat routine in te komen. Als ik uiteindelijk bij de laatste pitch kom maant Helmut me om vooral rechts te blijven. Eenmaal bij het topkruis aangekomen leer ik waarom. Martijn is over links naar boven geklommen en dat volgens de rest van de topgenoten onnodig moeilijk en nog gevaarlijk ook. Aangezien Timo halverwege de want een stuk rots losgetrapt had en dit bijna op Helmut terecht was gekomen.
Ik loop met het touw om het topkruis heen, ga stevig staan en zeker zo Jitske naar boven. Als ze eenmaal boven is, zeker ik ook Rudy zo naar boven zodat Jitske even rustig kan zitten en chocoladewafels kan eten. Na de topfoto's moeten we ons weer klaarmaken om af te dalen. Helmut vertrouwd het weer niet.
Martijn en ik moeten als laatste naar beneden zodat iedereen goed gezekerd blijft. Wij moeten ongezekerd naar beneden. Ik bedenk me zo hadden die Hamburgers dat ook moeten doen.
Onderweg naar beneden in de bewolking.
Eenmaal bij de pauze-plek aangekomen is het snel de stijgijzers aantrekken, een van de touwen opbergen en maken we weer een grote touwgroep voor de sneeuw en de gletsjers. Martijn gaat weer voorop. Hij wil snel naar beneden dat is duidelijk. Ik zie al dat Heidi voor me moeite heeft om het spoor te volgen. Achter me hoor ik hoe Helmut roept dat Martijn minpunten krijgt voor het Scheissspur dat hij maakt. Niet veel later glijdt Heidi uit. Ze trekt mij ook onderuit. En ik probeer mijn pickel in de sneeuw te graven, maar het lukt niet direct. Uiteindelijk weet ik met mijn stijgijzers het glijden te stoppen en ik sta meteen op en probeer Heidi weer naar boven te trekken. Maar Heidi wordt hier niet gelukkig van. Ik blijf stil staan en geef Heidi de tijd om zelf op te staan. Helmut vind het wel grappig. Dit zijn extra minpunten voor Martijn en aangezien Heidi de stand bijhoudt zal dit wel goed komen.
Martijn gaat minder steil naar beneden. Maar toch kunnen we goede meters maken naar beneden. En gelukkig klaart het weer ook weer op. Dus kunnen we eenmaal op de gletsjer ook nog even rustig kijken hoe men een ijsboor in draait.
Als we eenmaal zonder stijgijzers verder afdalen heb ik moeite om het tempo van de groep bij te houden bij de afdaling. Als het me op een gegeven moment opvalt dat ik de enige ben die nog in trui aan het lopen is stop ik. Ik trek mijn trui uit en neem wat te drinken. Rudy stopt naast me. Problemen? Nee, ik denk het niet. Ik ben alleen wat oververhit. Het zal zo wel weer gaan.
Mijn aanname klopt. Het afdalen gaat echt een heel stuk beter. Normaal gesproken vind ik het niet erg om wat te zweten, maar blijkbaar is dit teveel van het goede.
Ik zie hoe in de verte de groep aan het zoeken is waar ze het beste de gletsjer-rivier over kunnen steken. De plek waar we vanochtend overgestoken hebben is te breed en te wild geworden zoals al voorspeld was door Helmut. Nu moeten we een stuk verder omhoog voordat we een plek kunnen vinden waar we de oversteek kunnen maken. Rudy en ik profiteren van de situatie door direct naar boven te lopen waar de rest van de groep aan de rand van de rivier heeft gelopen.
Na de oversteek is het ieder voor zich terug naar de hut. Ook vandaag hebben we de middagsoep niet meer gered.
Na het eten heeft iedereen even de tijd om zich op te frissen. Na het douchen komt de groep weer bij elkaar op de kamer en kijken we na of we nog technieken gemist hebben tot dusver. Het lijstje wat we van de NKBV hebben kunnen we bijna helemaal afvinken. Alleen de zelf-redding met de Von Munchhausen techniek en de garda knoop missen we nog in ons reportoire. De rest hebben we allemaal al geoefend.
De zelf-redding geloven we wel. Het is met drie man al moeilijk genoeg om uit een gletsjerspleet te komen en Helmut heeft ook al aangegeven dat het hem niet altijd lukte tijdens zijn trainingen en oefeningen. De Garda-knoop heeft Timo aan de hand van het cursus-boekje al snel zelf uitgepuzzeld. Het is acht uur en tijd om naar Helmut te gaan. Eenmaal buiten verteld Helmut iets over kaartlezen en orientatie. Daarnaast wordt er in de groep besproken hoe je aan de hand van de kaart een dagplanning moet maken.
Als het te donker wordt besluiten we naar binnen te gaan en af te rekenen. Morgen nog een rotstour met Heidi als Tagesführer.
| Woensdag | Start Pagina | Vrijdag |