Allemaal de gordels aan.
En laat de zwaartekracht het werk maar doen.
Na wat aanwijzingen van Helmut loop ik voorop. Timo loopt achter mij aan en ziet hoe ik zo snel mogelijk hoogte probeer te maken. Hij roept op een gegeven moment naar me toe: "Allemachtig, bij jou gaat het ook niks rustig he." Ik kan er niks anders uithijgen dan: "Ach".
Na een minuut of veertig lopen staan we bovenop de rots waar we de oefeningen gaan doen. Terwijl wij allemaal de gordel zoekt Helmut de standplaatsen op waar vandaan we kunnen abseilen. Daarna mag ik als eerste zelfstandig abseilen gezien mijn ervaring. Terwijl ik de abseil voorbereid verteld Helmut wat ik allemaal aan het doen ben.
En laat de zwaartekracht het werk maar doen.
Tijdens de abseil vreet het 5 mm prusiktouwtje zich helemaal vast in het touw. De mantel is wat opgestroopt en is over de kern gelopen en hierdoor is het touw onder de prusik zo dik geworden dat deze niet meer door de prusik heen kan. Ik snap er niks van. Ik heb dit nog nooit eerder gehad. En het kost me veel moeite om de prusik wat te ontlasten zodat ik hem wat losser kan maken.
Eenmaal beneden gekomen maak ik het spul snel los en ren snel naar boven toe. Ik geef aan dat het waarschijnlijk verstandig is om met het 6 mm touw te abseilen en 5 windingen te gebruiken in plaats van 4.
Timo is de volgende die naar beneden gaat. Maar omdat dit de eerste keer is voor Timo dat hij abseiled, zekert Martijn hem over het andere einde van het touw.
Als ik wat foto's hier van gemaakt heb, breng ik de tweede abseil-plek in stelling. En laat daarna Rudy gezekerd abseilen terwijl Jitske foto's van de rest neemt met mijn camera.
Rudy bereidt de abseil voor.
Heidi en Martijn.
Als ik een abseil met rugzak heb gedaan laat ik Helmut zien hoe een abseil gaat in een multi-pitch sportklim-route.
We ruimen de spullen op en als iedereen onder aan de rots is, wandelen we terug naar de hut.
Eenmaal bij de hut aangekomen is het tijd voor een laatste groepsfoto en dan pakt iedereen zijn spullen en lopen we gezamenlijk naar Bielerhöhe.
Ik loop samen met Rudy en we praten onderweg over klimmen, motorrijden, forenzen. Het is een flinke wandeling naar het dorpje, maar uiteindelijk komt het dan in zicht. Helmut loopt intussen naast ons en ik vraag me af hoeveel kilometers we de afgelopen 10 dagen hebben gelopen.
Helmut en Rudy schatten het toch al gauw op een dikke 100 kilometers. En dan hebben we de hoogtemeters er nog niet bij genomen.
Het was zeker een intensieve week. Maar ook erg leerzaam en zeker leuk. Desondanks ben ik blij als we bij het restaurant van Helmut's dochter aankomen. En de schoenen eindelijk weer uit. Ik heb last van mijn knieen en mijn linker enkel is ook niet al te fris meer.
Na een lekkere schnitzel, leveren we de geleende spullen in bij Helmut en wachten we op de bus naar Galür en beginnen aan de terugreis.
In Galtür aangekomen nemen we afscheid van Timo en Heidi. Van Jitske hebben we bij de bushalte al afscheid genomen. Zij is doorgereden naar het volgende dorp om daar op de nachttrein te kunnen stappen. Als Martijn, Rudy en ik onderweg terug zijn breekt het noodweer pas echt los.
Het mooie weer heeft natuurlijk ook bijgedragen aan de ontzettend mooie ervaring van de afgelopen week.
Volgend jaar C2? We zien het wel.
| Vrijdag | Start Pagina |