Zaterdag

Niet veel later zijn Jitske en Martijn ook beneden en ontbijten we gezamenlijk. Tijdens het ontbijt valt het me op dat we elkaar gisteren in de auto toch al redelijk hebben leren kennen. Vanochtend zetten Rudi en Jitske de kennismaking voort. Het politieke landschap wordt bekeken. Al pratend komen we er achter dat ook wij geen kant en klare oplossingen hebben voor nederland en er is niemand van ons die verwacht dat de kabinetsformatie afgerond zal zijn voordat onze cursus is afgelopen.

Aan het einde van de lunch komt Helmut Walter even langs en vraagt naar onze plannen voor vandaag. Rudi geeft aan wat hij bedacht heeft. Zonder Rudi tegen het zere been te willen schoppen geeft Helmut aan dat hij voor vandaag toch iets anders zou doen. Het idee van Rudi is een goed idee, maar gezien de warmte van de afgelopen tijd en de warmte die voor vandaag voorspeld is, is het misschien verstandig om langer in het bos te blijven en meer hoogte in het bos te winnen. We zijn het natuurlijk snel eens met Helmut. Het zou ook wel erg naief zijn van ons om zoveel lokale kennis in de wind te slaan. Zeker als er zo weinig wind is als vandaag. Dan moet je er zeker niks in slaan.

Eenmaal buiten raak ik met Helmut Walter aan de praat. Ik leg hem uit dat Martijn en ik eigenlijk sportklimmers zijn en dat dit alpiene gedoe iets totaal nieuws voor ons is. Helmut geeft aan dat we dan voor wat het klimmen betreft niet al te hoge verwachtingen moeten hebben. Ik geef aan dat ik dat ook niet heb, maar dat ik wel mijn bedenkingen heb qua lopen en bagage etc... Helmut is optimistisch het zal wel goed komen. Het is per slot van rekening geen militaire cursus! Daarnaast heb ik echt goede schoenen gekocht, hij heeft ze zelf ook, alleen zal hij ze niet tijdens de CI gebruiken. Ik geef aan dat Martijn en ik voor deze schoenen gekozen hebben omdat we er misschien ook wel mee willen ijsklimmen en als de CI bevalt, willen we waarschijnlijk ook wel een CII doen, en dan zouden we toch op deze schoenen uit gaan komen. Helmut knikt goedkeurend, groot gelijk zegt hij. Als sportklimmers zouden we zeker eens moeten gaan ijsklimmen.

De Acclimatisatie-tocht

Rond een uur of tien zitten we met zijn vieren voor de garage en trekken onze schoenen aan. De ontblote lichaamsdelen worden nog voorzien van de meegebrachte factor 50. Frau Walter wenst ons nog succes en een goede tocht en dan vertrekken we. We slaan linksaf bij het pension en komen twee jongelui tegen met grote rugzakken. Het zijn Timo en Heidi. Zij zijn net aangekomen en willen ook wel met ons mee lopen. We draaien weer om en geven Heidi en Timo de tijd om even snel de spullen weg te leggen, wandelschoenen aan te trekken en een dagrugzakje te pakken. Een half uurtje later zijn we dan met de complete groep onderweg. Dat geeft wel een fijn gevoel dat de groep nu al compleet is. Na een klein beetje zoeken in het dorpje Galtür vinden we al snel de juiste weg en niet veel later lopen we het dorpje uit en richting de bomen. Rudi geeft het tempo aan en gestaag lopen we door. Door niet te hard te lopen kunnen we blijven lopen en kan iedereen het in de groep het goed bijhouden. Tijdens het wandelen maken we een beetje kennis met Heidi en Timo. Voor ik er erg in heb lopen we in de schaduw van de bomen. Echt heerlijk, want ook vandaag is het weer bloedwarm. Ik heb al geen droge draad meer in mijn T-shirt zitten. Daarnaast valt het me ook op dat mijn voeten aan het tintelen zijn. Waarschijnlijk heb ik de schoenen toch te strak aangetrokken. En nu het terrein stijler wordt, wordt het alleen maar erger. Ik probeer me er niet teveel door uit het veld te laten slaan. Ik probeer te genieten van de mooie omgeving. Na een tijd gelopen te hebben stelt Rudi voor om in ieder geval in de schaduw een lunch-pauze te doen. Dus niet door te blijven lopen tot boven de boomgrens. Verstandig natuurlijk en niet veel later vinden we dan ook een geschikte plek om te picknicken met de hele groep. Snel de schoenen uit. Terwijl Rudi een voorstellingsrondje voorsteld voel ik hoe het bloed weer begint te stromen in mijn voeten. Zometeen maar niet weer zo strak vast maken. Martijn laat zien dat hij juist zijn schoenen losser heeft gelopen. Dat zal dan wel weer te ver de andere kant doorslaan. Rudi begint met het voorstellingsrondje. Een gedeelte van de introductie hebben we gisteren natuurlijk al gehoord maar voor Heidi en Timo is het allemaal nieuw natuurlijk. We gaan met de klok mee. Dus Martijn is daarna aan de beurt, daarna ben ik, dan Heidi, Jitske en Timo sluit af. Het is ons duidelijk geworden dat het een bijzonder gemelleerd gezelschap is. Timo is net 18 geworden en heeft net zijn VWO examen afgerond. Rudi is juist aan deze cursus begonnen met het oog op wat hij wil gaan doen na zijn pensioen. Martijn en ik zijn de enigste klimmers in de groep, maar de rest van de groep zijn wel erg ervaren lopers en zeker Heidi heeft al meerdere keren in de sneeuw en in de bergen gelopen. Na het voorstellingsrondje / lunch / cursus veter strikken van Rudi lopen we weer verder. Na een tijdje komen we bij een splitsing waar Helmut Walter het al over heeft gehad. Hier zouden we de keuze hebben rechtsaf naar de top (iets meer dan 2500 meter) of doorlopen weer terug naar beneden naar Galtür. Heidi geeft aan dat ze loopt te zwabberen op haar benen en het liefst terug loopt naar het pension. Rudi geeft aan dat er dan wel iemand mee zou moeten lopen. Ik vind het wel OK. Ik heb enorm last van mijn enkels en loop wel mee met Heidi naar beneden. De rest gaat door naar boven.

Rond een uur of drie komen Heidi en ik aan bij pension Piz Fliana. Heidi besluit om op bed te gaan liggen. Ik ga op de rest van de groep wachten. En speel in de schoenenruimte wat met de huiskater Moritz. Moritz heeft straf. Hij is een aantal dagen van huis geweest en pas gisteren hadden mensen hem aan de andere kant van het dorp gevonden. Frau Walter was gisteren dan ook helemaal in de wolken. Het jonge katje is ook wel een enorme boef die ongelovelijk nieuwsgierig is.
Als ik weer even buiten zit loopt Helmut langs. "Al weer terug?" vraagt hij. Ik geef aan dat last van mijn enkels en mijn voeten had en dat ik samen met Heidi eerder terug ben gekomen. Helmut geeft aan dat ik de tocht van morgen in ieder geval op mijn sandalen kan doen. En dat de D-schoenen ook niet geschikt zijn voor het terein waar ze nu in gebruikt waren. Tevens maakt Helmut zich wat zorgen, in de verte rommelt het al wat. Er zit onweer in de lucht en het lijkt er op dat elk moment het onweer los kan barsten. Hij baalt er van dat hij vergeten is ons te vertellen dat we in ieder geval regenkleding mee hadden moeten nemen. Ik geef aan dat ik verwacht dat de groep in ieder geval al niet te hoog meer is. Het is vier uur intussen. Later zal blijken dat de groep niet veel verder doorgelopen had na de kruising. En na bestudering van de kaart samen met Martijn kom ik er achter dat Heidi en ik een stuk omgelopen hebben. Dus is het niet zo raar dat Jitske en de andere mannen tijdens de enkele donderslag al in het dorpje Galtür zelf waren om inkopen te doen. Nieuwe waterzakken en voor Rudi een andere pet stonden op de verlanglijst.

Bovenaanzicht van Galtür

Rond een uur of zes is de groep weer compleet. Snel douchen We spreken af om rond 19:30 het dorpje in te lopen om wat te eten. Rond een uur of zeven is iedereen klaar en ik stel voor om al vast te gaan. Alleen Martijn protesteerd. Ik roep "He who stays behind is left behind." Martijn sputtert nog wat na over Pünktligkeit, maar loopt gewoon mee. Tijdens het lopen voel ik het helemaal mis gaan. Mijn linkerknie wordt helemaal stijf. Shit overbelast of een ontsteking... En ik heb vandaag niet eens met bepakking gelopen. Misschien heb ik me dan toch verstapt tijdens het naar beneden lopen. Morgen maar eens zien hoe het een en ander gaat. Gelukkig had ik thuis nog wat ontstekingsremmers liggen, die ik gelukkig meegenomen heb.
We vinden een leuk tentje wat verder op in Galtür. Het eten is lekker, en de groep is gezellig. Daar zal het deze week waarschijnlijk niet aan gaan liggen. Na het eten wordt het thuisfront even snel op de hoogte ge-sms-t en lopen we terug naar het pension om daar te slapen / de tweede helft van Duitsland - Paraguay te bekijken. Hopelijk slaap ik vanavond beter dan gisteren. Ik ben benieuwd wat de dag van morgen gaat brengen.